Mannen & klusjes, door Lucia Boer

Bij deze wil ik jou graag voorstellen aan onze nieuwe blogster Lucia Boer. Lucia is een positieve topper en helpt al meer dan 30 jaar mensen die dat willen om het beste uit hun leven te halen. Ze is hypnotherapeut, lifecoach, healthcoach, voedingsdeskundige en dan wel op de ” nieuwe manier” met veel superfoods. Ze zal vooral voor  jullie schrijven op het gebied van voeding en levenslust. Ze deelt graag haar ervaringen met jou en mij. Dit keer gaat het over jezelf niet verliezen in een relatie. Ooh en dat boekje waar ze het over heeft, die heb ik ook. Een van mijn favoriete boekjes die ik ook vaak aanraad bij mijn cliënten of vriendinnen gezien ‘te lief zijn’ in een relatie.

niet aanpassenIn lalaland hebben we de “klusjes” een heel klein beetje verdeeld…
Toen we samen gingen wonen leek mij dat wel zinvol, en soort van verdeling….
Niet dat er met mijn ex echtgenoot geen verdeling was hoor qua huishoudelijke taken, ben je gek, die was er wel degelijk…maar meer in de vorm van;
Ik deed alles en hij deed niets…. …nou ja behalve beeldig wezen…..
Ja, laten we eerlijk zijn, het IS een verdeling, toch?
Alleen heeft het niet het gewenste resultaat, en weet je waarom niet?
Als je alles voor je partner doet zoals waanzinnig lekker koken, de was, strijken, de boodschappen, en alle andere huishoudelijke taken en dan bovendien ook nog roept ; ” schat trek je een jas aan, het is koud” of ” kijk je uit want het is glad buiten” , ” ben je op tijd thuis want ik heb zó lekker gekookt” etc.
Dan dénk je dat je goed bezig bent en Mrs. Perfect en hij nooooooooooooooooit meer bij je weg wilt en je woest aantrekkelijk vindt.
FOUT! Nee, dat doet hij helemaal niet……!
Hij ziet je dan (onbewust) als “zijn moeder” ……en over het algemeen worden mannen daar niet zo opgewonden van, als dat trouwens wél zo is, dan is er óók weer reden tot ongerustheid.
Maar goed, toen ik dáár achter kwam moest ik wel het één en ander veranderen.
Ik leed namelijk aan de ” disease to please”, een zeer hardnekkige kwaal, aangezien deze sinds mijn jeugd mijn leven heeft beheerst.
In mijn hoofd zat de overtuiging; ” als je lief bent en het iedereen naar de zin maakt dan kan je niets gebeuren” ( een overlevingsstrategie)
Ik was dus altijd het brave meisje op school, stil, deed mijn best, geen rare dingen…..
In mijn huwelijk (en) ging ik vrolijk door in dit patroon, alles doen om de ander het maar naar de zin te maken…En dat ging vér joh! Schaamrood op mijn kaken als ik er nog aan terug denk……
Totdat ik uiteindelijk na drie huwelijken en net zo vaak samenwonen, projectjes en probeerseltjes tot de conclusie kwam dat het helemaal niet zo is….
Dat het voor geen meter werkt…….bammmmmmm…..met een klap kwam ik in de realiteit terecht….auwwwwww…..
Nu probeer ik dus om van mijn ” verslaving” af te komen en dat valt af en toe niet mee…
Gisteren kwam mijn lief met een arm vol spijkerbroeken en overhemden de trap af om een was te gaan draaien, vroeger deed IK dat, als ik het druk heb kook ik gewoon eens een keer NIET, geloof me, dat kóst me toch een moeite en ik voel me dan een partij schuldig, maar hè ik zit nog in mijn ” rehab” periode!
Wat is het moeilijk om dingen gewoon NIET te doen, moeders van pubers herkennen dit waarschijnlijk wel; de kamer gewoon een bende laten en zo….
Soms heb ik,nog wel eens een “terugval”
Vanmorgen nog, in de verdeling der klussen is bijvoorbeeld opgenomen dat Ron voor het naar bed gaan de vaatwasser aan zet en deze ‘ s morgens ook weer uitruimt…
Toen ik vanmorgen beneden kwam stond deze heel hard te roepen ” ik ben nog viehies, zet me alsjeblieft áááán!
En ik moet jullie bekennen, dat ik dat dus gedaan heb, hij staat nu heerlijk te wassen en te spoelen.
Okay, ik ben er nog niet, maar wel op de goede weg…..toch?
Ik kreeg van een lieve vriendin een heel leerzaam boekje ; ” de ideale vrouw is een bitch”
Een ” eye opener” schrok me rot toen ik het las…..viel bijna van mijn ( rose) stoeltje en m’n rose bril zette ik nog steviger op mij neus om het in één adem uit te lezen….terwijl ik mijzelf nog maar een glas bubbels inschonk tegen de schrik….
Schokkend! ……
Na dat ik het gelezen had kwam ik desondanks tot de volgende conclusie ; ” ik blijf tóch gewoon lief, maar niet meer té lief!”
Zo, ik ga nu heerlijk guiltfree speculaas maken, lekker voor als mijn lieve schat straks thuis komt…hij is namelijk met mijn auto naar de APK ..:-)door de regen en de storm, dan hoef ik het niet te doen….lief hè ?
En ik sluit daarom deze overpeinzingen af met een quote van mijn lieve moeder:
” daar alleen kan liefde wonen, daar alleen is het leven goed, waar men stil en ongedwongen alles voor elkander doet”
En deze quote moet werken, kan niet anders , papa en mama waren tenslotte bijna 60 jaar getrouwd toen zij in zijn armen haar laatste adem uitblies terwijl hij heel zacht en liefdevol haar haren streelde….

Heel veel liefs van Luusje

lucia boer

 

 

 

 

 

 

 

 

[retweet] [fb-like]

 

één reactie op Mannen & klusjes, door Lucia Boer

  1. Paulien Bergman schreef:

    Heel herkenbaar en open en spontaan getikt ..
    Zeer leerzaam, genoten ervan!

Laat reactie achter